Paro, aaibaar staaltje techniek

Paro ziet er uit als een baby zeehondje. Met zijn zachte, kirrende geluidjes heeft hij een kalmerend effect op ziekenhuispatiëntjes en dementerende verpleeghuisbewoners.

Paro is een therapeutische robot met hetzelfde effect als een dier maar hij bijt, gromt, piest of poept niet. Het zeehondje is in 1993 geschapen door de Japanse onderzoeker Takanori Shibata en in 2004 op de markt gebracht.
Hoe Paro werkt is een nogal technisch verhaal. Hij is een en al actiele stimuleringstechniek. Actiel, betekent dat hij sensoren heeft voor gevoel en tastzin.

http://www.youtube.com/watch?v=Vx8mv87e6wE
Paro is zodanig geprogrammeerd dat hij reageert op aanrakingen van mensen. Door zijn staart te bewegen en zijn ogen open of dicht te doen, laat hij merken dat hij het fijn vindt aangeraakt of geaaid te worden. Met een zacht zoemende toon reageert hij op geluiden. Omdat hij mensen herkent reageert hij ook op de stem van degene bij wie hij al een keer op schoot heeft gezeten. Verder kan hij verbaasd kijken, blij of boos.

Mijn zwaar dementerende moeder is weer blij nu ze Paro, het zacht robotzeehondje in haar armen mag hebben.

Door Paro wordt de dementerende of het autistische kind rustig en ontspannen. De stress en het pijngevoel verminderen en ze voelen zich beter in hun vel. Kortom, de kwaliteit van hun leven neemt toe.
Paro wordt inmiddels in verschillende Nederlandse verzorgingshuizen gebruikt als gezelschap voor dementerende ouderen

Advertenties